Op 24/05/2026 nam een ruime groep masters deel aan de 50ste editie van de ‘Vogalonga’ in Venetië.
Met dank aan Joke voor de mooie verslaggeving:
De Vogalonga! Reeds maanden geleden schreven we ons in… en nu, eindelijk, was het zover!
Op maandagavond werden de boten gedemonteerd en op de botenwagen geladen, de verdeling van de boten werd gedaan via loting en de laatste afspraken werden gemaakt. Dinsdagmorgen vroeg vertrok het Staftje dan richting Italië. De boten werden naar Lido gereden, een langgerekt eiland dat de lagune van Venetië van de open zee scheidt. Op het Lido konden we met onze boten terecht bij de Circolo Canottieri “Diadora” Rowing Club. Dit zou onze uitvalsbasis zijn om op Pinksterzondag dan deel te nemen aan de ‘Vogalonga’.
Met 35 Brugse roeiers waren we de zaterdagmorgen vroeg op het Lido paraat om de boten te monteren. Dit was ook het moment om nog eens na te denken over hoe we de vlaggenmasten zouden bevestigen op de boten (want jawel, er waren Brugse vlaggen mee!) Ook nog snel eens kijken voor een pet of hoofddeksel, want het zou een snikhete tocht worden, ook zonnecrème zou dus zeker niet overbodig zijn.
De Vogalonga is een jaarlijks terugkerend roei-evenement in Venetië. Het is geen wedstrijd, maar een vreedzaam protest tegen de golfslag en vervuiling van gemotoriseerde boten, een viering van de traditionele roeicultuur en de schoonheid van de lagune. De route is ongeveer 30 kilometer lang en voert via iconische locaties zoals het San Marco-bekken, daarna langs de omliggende eilanden in de lagune (zoals Burano en Murano), door de schilderachtige grachten van Venetië, de Rio di Cannaregio, via het Canal Grande, het Rialto en het Punta della Salute. Ervaren en amateursporters van over de hele wereld nemen deel. De Vogalonga wordt traditioneel gehouden op Pinksterzondag.
De zondagmorgen vroeg spraken we af in de roeiclub op het Lido waar de boten te water werden gelaten. Van hieruit roeiden we naar het startpunt, een 4-tal kilometer verderop. Bijna 2.300 boten verzamelden ’s morgens vroeg voor het San Marcoplein, waarna het kanonschot werd afgevuurd, het teken dat we mochten starten! Wat een tumult! Zoveel volk, samen met 9.800 andere deelnemers gingen we van start! Het werd al snel duidelijk dat de 7 Brugse boten niet samen zouden kunnen blijven. We verdwenen in de massa en genoten met volle teugen van het spektakel. We zagen traditionele Venetiaanse gondels, drakenboten, prachtig versierde kano’s, kajaks en honderden roeiboten. Veel deelnemers waren prachtig en kleurrijk verkleed, er was muziek en we zagen alleen maar lachende gezichten.
De warmte maakte dat we af en toe een kleine pauze namen om zonnecrème te smeren en te drinken, een koekje of een banaan te eten. Zodra we de boot tot stilstand brachten roeiden er ons tientallen prachtige vaartuigen voorbij, we zagen deelnemers uit Catalonië, Australië, Canada, Hongarije, grote boten met jonge mannen verkleed als viking, prachtige roze drakenboten met Pink-Ladies, een zelfgebouwde houten kano van een Duitser, een 91-jarige deelnemer in een sloep, we zagen sups met hondjes aan boord, we zagen familieboten en kajakkende ouders met kinderen, we kwamen ogen tekort!
Door de drukte op het water werden alle boten bij het opdraaien van het Canal Grande tot stilstand gebracht en slechts druppelsgewijs doorgelaten. Bij binnenkomst in het centrum van Venetië stonden er honderden supporters langs de oevers en op de bruggen te applaudisseren, kippevel! De 50e editie van de Vogalonga was één groot feest!
Na ontvangst van onze medaille en deelnamecertificaat stond ons nog een laatste uitdaging te wachten: we moesten nu nog 4 kilometer terugvaren tot aan de roeiclub op het Lido. Ondertussen was het gemotoriseerde botenverkeer weer toegestaan en moesten we goed uitkijken in de drukke vaargeul. Ook waren er hoge golven die deze laatste krachtinspanning extra lastig maakten. Op de terugweg kwamen we de man met de hamer tegen…
In de late namiddag kwamen we dan eindelijk aan op het Lido. We werden goed ontvangen door de roeiclub aldaar met popcorn, chips, fruit, spritz en flessen koel water (na zo’n lange en warme dag waren we daar heel erg blij mee).
Toen we wat bekomen waren van de inspanning was het tijd om de boten terug op het Staftje te laden, ons roei-avontuur in Venetië zat erop.
Na een verkwikkende douche zijn we met de Brugse deelnemers ’s avonds nog allemaal samen iets gaan eten, een mooie afsluiter van een onvergetelijke dag. Het viel op dat na het eten iedereen al vroeg terug naar zijn hotelkamer keerde, de vermoeidheid die toesloeg?
Een speciaal woord van dank aan iedereen die meehielp om dit te organiseren: de chauffeurs van de botenwagen (Peter R, Peter S en Bert), Jason voor het mooie logo op onze tshirts, Bea en Emmy voor hun hulp achter de schermen… Uiteraard mogen we ook Peter Ruys niet vergeten! Leve KRB, leve Venetië en leve onze Italiaanse vrienden van Circolo Canottieri Diadora!
